28 oktober 2011 - in Namibië

Om vijf uur opgestaan - is dit vakantie? - om zes uur ontbijt en om zeven uur en route. We hadden een lange rit voor de boeg, 650 km, naar Felix Unite, in Namibië.

Eerst nog een heel eind Zuid-Afrika - prachtig om te zien hoe het landschap zich langzaam maar zeker verandert. Onderweg werden we twee keer door de politie gecontroleerd.

Hilarisch - een kassa is gesloten bij de SuperSPAR in Springbok. Op het bordje staat: “JAMMER! Ons is ‘n rukkie toe”. We kwamen niet meer bij….

De lunch in ITMON - in the middel of nowhere. John, Ilse - we hebben aan jullie gedacht, zeer jullie ding! We hebben de foto’s, komt nog wel.

Onderweg kokerbomen en -boompjes, zo mooi.

Bij Namaka verlieten we Zuid-Afrika (stempelen en controle, wel drie keer), bij Vioolsdrif, na het kruisen van de Oranje rivier in niemandsland, kwamen we Namibië in. Ook hier weer formuliertje invullen, stempeltje in het paspoort. Na een kilometer of tien waren we bij onze bestemming. We hebben een huisje met een rieten dak, aan de rivier de Gariep, in een prachtig woest Namibisch landschap. De oever van de rivier is erg groen, maar daarbuiten is het een woestenij, schoonheid in al zijn eenvoud. Nu zijn we "echt" in Afrika…

By the way - de auto is kapot, dat wil zeggen, het ding maakt een geluid dat het een aard heeft. De monteur zou komen, waarschijnlijk een luchtlek in de uitlaat. We maken wel indruk zo.

Verder: de groep is èrg geinig, zo veel verschillende karakters, het lijkt Robinson eiland wel. De groep is overwegend Duits, maar das macht nichts aus - wir reden uns wohl!

Vanavond hadden we een barbecue (was het nu lam of varken?), met polenta en nog wat spul. Daarna een aardig gesprek over Afrikaanse gewoontes en waar het heen moet met de wereld. Nu slapen, met op de achtergrond het geruis van de Gariep rivier.
　

27 oktober 2011 - Cederberg

Na het ontbijt verlieten we Kaapstad via de N1. Onderweg genoten we van de omgeving, een glooiend landschap, wellicht wat op Frankrijk lijkend: graanvelden, wijnstokken, dat soort dingen. Hier echter ook vele struisvogelfarms.

Via het Citrusdal bereikten we de Cederberg en de Algeria campsite. De Algeria campsite, zo genoemd omdat het een Fransman die zich hier vestigde deed denken aan het Algerijnse Atlasgebergte, bevindt zich aan de voet van het gebergte. Ons “huissie” heette Peerboom.
Dat Afrikaanse taaltje is trouwens ècht vet lachen! Zie de blog van 28 oktober voor het hoogtepunt tot nu, moment van schrijven, toe (wauw, een cliffhanger in onze blog!).

Het landschap in deze omgeving doet erg aan Patagonië denken. De rotsen, de vegetatie. Alleen de bavianen (bobbejanen in het Afrikaans) hebben we niet in Patagonië gezien.
We maakten een wandeling door het Cedergebergte. S-P-E-C-T-A-C-U-L-A-I-R!! Helaas zijn we te laat vertrokken - te veel tijd verloren ‘s ochtends met gekut in de supermarkt enzo. We hebben daardoor de waterval niet bereikt, maar het is maar de vraag of de groep dat überhaupt wel had gekund.
Desalniettemin was de wandeling erg mooi - hoe beschrijf je zoiets?

‘s Avonds aten we rijst met stroganoff, bereid door gids Phumzile (nu correct gespeld). En dan de sterrenhemel, de sterrenhemel… niet te beschrijven! We doen dan ook geen poging, maar ook weer fantastisch mooi.
Het huisje deelden we met Ulli, een Duitse die al een tijd in Zwitserland woont. De Zwitsers blijken allebei trouwens stiekem toch Duitsers te zijn.
Later meer, alles sal reg kom!

26 oktober 2011 - de rondreis begint

Bij het ontbijt maakten we kennis met de rest van de groep, onze reisgenoten voor de komende drie weken. Een zeer gevarieerd gezelschap voor wat betreft nationaliteiten: éen Amerikaanse, twee Zwitsers, een Française, een Engelse en verder Duitsers. De groep van twaalf bestaat uit 10 vrouwen. De twee gidsen komen uit Zimbabwe, Maxwell en Pumsie, twee mannen, daarmee wat evenwicht in de groepssamenstelling brengend. Tijdens het ontbijt kregen we een uitleg van wat ons te wachten staat, voor wat het programma betreft. Zelfs Afrikanen, in weerwil van wat films ons willen doen geloven, kunnen de toekomst niet voorspellen.

We vetrokken met de rode safari bus naar het zuiden, om een eerste stop te maken bij Hout Bay. Hier bevindt zich een levendig haventje, met vele kraampjes en de boten waarmee we een bezoekje aan de zeehonden brachten. Stinken die beesten!
Grappig is wel dat de Nederlanders ooit besloten om hun schepen te onderhouden in deze baai, die nu, bijna vierhonderd jaar later, een toeristische attractie is. Wat als…

Vanaf Hout Bay gingen we verder naar het zuiden, naar Kaap de Goede Hoop. Een prachtig natuurgebied, met zogenaamd fynbos. Op het eerste gezicht wellicht een bonte mengeling van houtachtige gewassen, een beetje heideachtig, met natuurlijk ook het Suikerbossie (bekend van het liedje). Ook de fauna is interessant: struisvogels, bavianen, vele vogeltjes, een eland, de bonte bok en insecten. We maakten een wandeling naar de vuurtoren en terug en brachten een (te) kort bezoekje aan de Kaap. Prachtig allemaal.

Daarna reden we weer noordwaarts, om bij Boulders de Afrikaanse pinguïnkolonie te bezoeken. Wat een grappige beestjes! Wel een beetje slome duikelaars…

We hadden wat moeite om Kaapstad in te komen vanwege de files. ‘s Avonds hadden we met de groep een diner in een geinig Afrikaans restaurant, met live muziek. Al met al een erg leuke dag.
De groep is ook wel leuk. We zijn de enige Nederlanders. We hebben ook ons zwarte schaap, een Duitse vrouw die veel moppert en van pure nijd over de gang van zaken niet mee is gegaan naar het diner. Daar gaan we nog wat mee beleven. De andere zijn allemaal wel aardig, maar de scherpe randjes zullen de komende dagen wel duidelijk worden, zo leert de ervaring.

Morgen zullen we Kaapstad verlaten en noordwaarts gaan, naar de Cederberg. Hopelijk kunnen we later deze week verder vertellen over deze nu al bijzondere trip. Tot de volgende blog!!

25 oktober 2011 - Kaapstad

Na een gezamenlijk ontbijt met de andere, uitsluitend Duitse hotelgasten, liepen we naar de oceaan. Navraag leerde dat we morgen niet bij dit hotel, maar op een andere locatie zullen worden opgehaald. Onze koffers worden vandaag naar dat andere hotel, Sweet Lemon, verplaatst.

Onderweg naar de oceaan hebben we kunnen pinnen, zodat we geld op zak hadden voor de hop-on hop-off bus. Onze eerste stop was bij het Alfred & Victoria Waterfront, de oude haven die is omgebouwd tot een hippe shopping- en uitgaansplek. Het is echt een leuke plek, met onder andere een heus Noble Square, met de beelden van Albert Luthuli, Desmond Tutu, F.W. de Klerk en Nelson Mandela, die in repectievelijk 1960, 1984 en 1993 (2x) de Nobelprijs voor de vrede hebben gekregen.

We hebben een tijdje bij het Waterfront rondgelopen en hebben wat gedronken bij een onvervalst Duitse Paulaner Bräuhaus, met een appel strudel erbij. De Afrikaanse serveersters in Beierse kledij zagen er wat apart uit.
Vervolgens zijn we de bus weer ingegaan, om naar de Tafelberg te gaan. De rit voerde door onder andere het centrum, District Six (welke eind jaren ‘60 in het kader van de Apertheid vrijwel volledig is platgewalsd, zodat het nu een braakliggend terrein is) en langs Bo Kaap, met de vele gekleurde huizen.
Slaven werden voorheen gekleed in onopvallende kleding. Bij het afschaffen van de slavernij kleedden de slaven zich in juis zeer gekleurde kleding. Ook hun huizen hebben ze een felle kleur gegeven.

We zijn met de kabelbaan naar de top van de Tafelberg gegaan, een kort ritje. Het uitzicht was minimaal, omdat het erg mistig was daarboven. Af en toe konden we een glimp opvangen van de stad en de oceaan, maar het was er vooral dampig.

We zijn vervolgens op de rode lijn verder gegaan, langs de kust. We zijn op Camp Beach even op het strand geweest. Vervolgens kwamen we weer langs het Waterfront, maar we zijn nu tot in het centrum in de bus blijven zitten. We hebben een rondje door de stad gemaakt. Het centrum is niet groot, maar best aardig, met name the Green Market Square (biertje bij Mumbo Jumbo), St. George’s Church (waar Desmond Tutu ooit predikte) en the Company’s Garden, ooit aangelegd door de VOC om groenten en fruit te verbouwen. De winkels sluiten al om 17 uur, de stad liep leeg. Vandaar dat we de bus weer namen, om weer uit te komen bij het Waterfront, waar we gegeten hebben bij Ferrymans.

Met de taxi zijn we naar het guesthouse gegaan, Sweet Lemon. We moesten wel helpen met zoeken… Er was niemand die open deed, dus hebben we gebeld, waarna er iemand kwam om voor ons open te doen. Er zouden al reisgenoten zijn gearriveerd, maar hoeveel het er zijn kon het meisje ons niet vertellen. De gidsen zijn ook al gearriveerd. Morgen om 8 uur precies krijgen we meer te horen.

24 oktober 2011 - van Dordrecht naar Kaapstad

Voor dag en dauw stonden we op en vetrokken met e trein van 4.37 van Dordrecht naar Rotterdam. Een overstap in Rotterdam was noodzakelijk op dit vroege uur. We hadden echter een meevaller, omdat we direct een aansluiting hadden op de intercity naar Schiphol, terwijl we op een overstaptijd van een half uur hadden gerekend. We waren dan ook erg vroeg op Schiphol, te vroeg voor de Starbucks, welke nog gesloten was. Dan maar een bakkie pleur van de AH To Go!
De vlucht naar Kaapstad verliep voorspoedig en zonder noemenswaardigheden. Note to ourselves: Tree of Life nog kopen! Zeer fraai verfilmd….
Eénmaal geland in Cape Town ging het snel: door de douane (drie stempels in het paspoort), de koffers lagen reeds op de band en ook de meneer die ons naar ons bedje zou brengen stond al klaar. We hadden een kamer besproken bij “Sweetest Guesthouses”, een ketentje met vier locaties in Kaapstad. We zouden slapen in “Sweetest Lemon”, werden echter afgezet bij “Sweetest Orange” maar zitten nu in een huisje, in een straat, tegenover “Sweetest Ocean View”. We hebben nog een Savannah Dry en een Castle Lager gedronken in het binnenplaatsje bij het huisje. Wat is het stil hier! In de verte zagen we een streepje van de Tafelberg.
Onderweg naar onze slaapplaats zagen we het voetbalstadion liggen, vlakbij het centrum van Cape Town. Morgen maar eens op avontuur gaan!

Wanderlust

De dag voor vertrek... koffers zijn zo goed als gepakt, batterijen voor de camera's zijn opgeladen. Het onthaasten is al een beetje begonnen. Toch nog wat twijfel: zijn we niets vergeten?
Het lampje in de huiskamer, vanmorgen op de tijdklok gezet, springt zojuist aan - dat werkt dus ook nog naar behoren!

Morgenochtend hebben we een heel vroege trein naar Schiphol. Een rampzalige aansluiting in R*****dam, maar een trein later is geen optie, we willen graag op tijd op Schiphol zijn.

We hopen dat we tijdens onze reis in de gelegenheid zullen zijn om deze blog bij te houden. Het beste allemaal, tot de volgende blog!

Blog aangemaakt!

Nog twee weken te gaan, maar we zijn toch al bezig met de voorbereiding van onze aanstaande reis, van Kaapstad (Zuid-Afrika) naar de Victoria watervallen (Zambia), via Namibië en Botswana.Eén van de zaken die bij de voorbereiding hoort is het aanmaken van een weblog - bij dezen dus. Hopelijk hebben we vaak genoeg de beschikking over internet, zodat we deze blog bij kunnen houden. Zo niet, dan is het jammer... het zal in dat geval een fragmentarisch verhaal worden.

Als het goed gaat, gaan we deze keer wél pinguins zien. Bij een vorige reis was dat ook de bedoeling, maar ging het uiteindelijk niet door.

Hallo hallo, wie stinkt daar zo?