Om vijf uur opgestaan - is dit vakantie? - om zes uur ontbijt en om zeven uur en route. We hadden een lange rit voor de boeg, 650 km, naar Felix Unite, in Namibië.
Eerst nog een heel eind Zuid-Afrika - prachtig om te zien hoe het landschap zich langzaam maar zeker verandert. Onderweg werden we twee keer door de politie gecontroleerd.
Hilarisch - een kassa is gesloten bij de SuperSPAR in Springbok. Op het bordje staat: “JAMMER! Ons is ‘n rukkie toe”. We kwamen niet meer bij….
De lunch in ITMON - in the middel of nowhere. John, Ilse - we hebben aan jullie gedacht, zeer jullie ding! We hebben de foto’s, komt nog wel.
Onderweg kokerbomen en -boompjes, zo mooi.
Bij Namaka verlieten we Zuid-Afrika (stempelen en controle, wel drie keer), bij Vioolsdrif, na het kruisen van de Oranje rivier in niemandsland, kwamen we Namibië in. Ook hier weer formuliertje invullen, stempeltje in het paspoort. Na een kilometer of tien waren we bij onze bestemming. We hebben een huisje met een rieten dak, aan de rivier de Gariep, in een prachtig woest Namibisch landschap. De oever van de rivier is erg groen, maar daarbuiten is het een woestenij, schoonheid in al zijn eenvoud. Nu zijn we "echt" in Afrika…
By the way - de auto is kapot, dat wil zeggen, het ding maakt een geluid dat het een aard heeft. De monteur zou komen, waarschijnlijk een luchtlek in de uitlaat. We maken wel indruk zo.
Verder: de groep is èrg geinig, zo veel verschillende karakters, het lijkt Robinson eiland wel. De groep is overwegend Duits, maar das macht nichts aus - wir reden uns wohl!
Vanavond hadden we een barbecue (was het nu lam of varken?), met polenta en nog wat spul. Daarna een aardig gesprek over Afrikaanse gewoontes en waar het heen moet met de wereld. Nu slapen, met op de achtergrond het geruis van de Gariep rivier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten