Van Gariep naar Sossusvlei

29 oktober 2011
Des ochtends in de vroegte werden we met een auto, als vee in de achterbak, stroomopwaarts van de Gariep gebracht, weer vlakbij de grensovergang Vioolsdrif-Noordoewer, om te gaan kanovaren. Het was een leuke vaartochtje, een beetje inspannend wel, soms ook wat wiebelig als we een stroomversnelling moesten nemen.

‘s Middags gingen we verder naar de volgende bestemming. Na verloop van tijd ging de asfaltweg (het teerpad in het Afrikaans) over in een gravelweg. De meeste snelwegen in Namibië zijn niet geasfalteerd.
Het landschap is werkelijk woest prachtig. Het verandert ook steeds, heel geleidelijk, maar toch. Na kilometers leeg land (alleen wat vergeelde graspollen en in de verte heuvels) doemen er boompjes op. Eerst ééntje, dan nog een stelletje, bij de rivierbedding is het nog wat drukker. Dan komen we in een gebied met allemaal bijzonder rotsformaties. Het lijkt wel geëtaleerd. In de verte lijkt een stoomlocomotief te rijden. Even later zien we wagons er achter, maar het is nog vaag vanwege de trillingen in de hete lucht. Het blijkt echter, later, een keten van heuvels te zijn.
Onderweg veel dieren gezien: springbokken, kudu’s, struisvogels.

We stoppen bij een kokerboom. We kennen deze boom van de plaatjes in de boeken, maar heel bijzonder om de boom nu echt te zien. Met moeite onderdrukken we een prinses-Ireentje (boomknuffel).
Na het inchecken in het Canyon Mountain Camp in Hobas vertrekken we al weer snel naar de Fish River Canyon. Het is de op één na grootste kloof ter wereld. Eerder dit jaar waren we al bij de grootste, de Grand Canyon in Arizona. We zijn gezegend…
We maken er een lange wandeling en zien de zon ondergaan. Onvergetelijk.

　
30 oktober 2011

Om 6 uur ontbijt… we hebben een lange rit (650 km) voor de boeg, en vertrekken vroeg om zo kort mogelijk in de hitte te hoeven rijden. Onderweg springbokken, red hartebeesten, bergzebra’s, een steenbok, werkelijk schitterend. 

We komen in Damaraland, waar er met klikgeluiden wordt gesproken. In Bethanie stoppen we voor een plasje. Het dorp heeft een aantal kerken, maar we kunnen nergens even binnen kijken.
Later, in Helminghausen stoppen we om inkopen te doen. In het weekeinde mag er geen alcohol verkocht worden, maar ook hier wordt er onder de toonbank wel verkocht, na bemiddeling door de gids Maxwell ...
We stoppen onderweg ook bij de kameeldoorn en een weversnest. Maxwell vertelt leuk over de Afrikaanse natuur. Je moet hem echter niet ‘s avonds treffen als hij een biertje op heeft, dan komt de politiek en zijn traditionele macho-Afrikaanse mening om de hoek zetten.

Tegen half vijf ‘s middags bereiken we het Desert Camp in de Sossusvlei, nabij Sesriem. Een prachtige omgeving, niet te beschrijven, maar gelukkig hebben we foto’s.

‘s Avonds was het bitter koud! Ook dit is Afrika, de woestijn. We blijven met twee reisgenotes bij het haardvuur en de sterren hangen, maken de illegale wijn soldaat met onze nieuwe vrienden. Gezellig!
Namibië is een tijdje een Duitse kolonie geweest. De sporen van deze tijd zijn nog volop aanwezig, in de namen van de stadjes en de mensen bijvoorbeeld. Met het Afrikaans komen wij Nederlanders echter héél ver. De mensen vinden het ook erg leuk als je Nederlands met ze praat. Onderweg hebben we een boekje gekocht met kronieken over het zuiden van Namibië, in het Afrikaans. Geweldig om te lezen, erg interessant.

31 oktober 2011

Weer om 6 uur verzamelen voor een bakkie koffie en op pad. We gaan niet ver, naar het Namib Naukluft Park in Sesriem om duin 45 te beklimmen. Dat moet vroeg, vanwege de warmte maar ook het licht: de schaduwpartijen zijn het mooist als de zon nog niet te hoog staat.  

Iedereen heeft de trip op eigen tempo gemaakt, maar we zijn wel gezamenlijk naar beneden gelopen, erg leuk. Eenmaal terug bij de truck wachtte een zeer stevig ontbijt. Een erg leuke ervaring!
Vervolgens reden we een stukje verder, stapten over in 4x4 wagens en maakten daarna een wandeling in Deadvlei. Unbeschreiblich schön!
‘s Middags hebben we in het park wat geluierd en gezwommen. Toen de ergste hitte wat weg was (de thermometer heeft 45 graden aangewezen) hebben we een wandelingetje gemaakt door de Sesriem Canyon. Deze is niet zo groot maar ook weer erg fraai.
Men beweert wel eens dat Namibië het mooiste land ter wereld is. Dat is natuurlijk nooit te zeggen, maar het staat wel vast dat dit land heel veel mooie landschappen herbergt, zeer afwisselend is, en dan hebben we nog maar een klein deel gezien. Een vette aanrader derhalve.
‘s Avonds na het eten nog wat nagetafeld met de gidsen, samen met Daniela en Elodie. Het zijn altijd dezelfde personen die het licht uitdoen… J
Het was een lange dag, maar zeer de moeite waard. Morgen weer zo vroeg op. We verkassen weer, nu naar Swakopmund.