Weer om half zes op, om zes uur wandelsafari. Brigitte, Corinne en Daniela gaan niet mee, en terecht, want we zien net zo weinig als de dagen ervoor, tegen beter weten in. Het lijkt wel of we kost wat kost het spel mee willen spelen.
De gidsen "zien" een wrattenzwijn, maar als de verrekijker tevoorschijn is gehaald is ie, het zwijn, net weg achter het gras.
Als we terug zijn van de wandeling hebben de achtergebleven polars nog geen mokoro ingeladen. Maxwell ontploft en met wat hulp van de groep zijn we in no time ingepakt. Uurtje peddelen.
De spullen worden uitgeladen, in de jeep geladen. De manager komt langs: de dief is gearresteerd, zit vast in de cel, is ontslagen. We horen het aan met gemengde gevoelens, bedanken de manager voor zijn verontschuldigingen voor het incident.
We gaan naar het Audi Camp om te douchen!! En... de oude, rode auto blijkt weer in orde. Deze wordt ingeruimd, en dan gaan we op pad, richting Nata.
Maxwell lijkt haast te hebben, rijdt knetterhard over de hobbelige weg, toetert al van verre als een ezel, paard of rund wat te dicht langs de kant van de weg staat te grazen. Het is eigenlijk lachwekkend. De beesten sjokken langzaam het vergeelde gras in.
We lunchen om 14 uur. Tegen het einde van de vakantie kan het ineens wel snel.
Het is bloedheet, vochtig. De douche geeft maar kort nut gehad. Bij een tankstation kopen we nog maar eens een lekker koel drankje.
Voor we inchecken in de lodges in Nata bezoeken we de Makgadikgadi Pans, een enorme zoutvlakte. Als er water is, fourageren hier de flamingo's, maar nu even niet - er is geen water te bekennen hier.
We komen even helemaal bij - hebben een eigen douche, dineren op het terras en gaan pas om 2 uur slapen (wijn, alweer).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten