We zitten weer achterin omdat de plaatsen voorin al weer gereserveerd waren. Ene S., voormalig DDR-verklikker, is er meester in om 's ochtends al haar spullen op de door haar gewenste plaats te deponeren. Het is een misselijke vrouw, waar we graag zo ver vandaan willen zitten, dus dan maar op de achterbank.
Ze is niet de enige - er zijn er zelfs die hun risico spreiden door twee rugzakken op twee verschillende stoelen te zetten.
De geneugten van een groepsreis. We hebben een koelbox gevuld met ijs in de truck. Theoretisch zouden we alle 12 een flesje van 500 ml in de box kunnen zetten. S. zet er echter een 5 liter fles met water in... koelbox al bijna vol. Deze fles wordt voortdurend tevoorschijn gehaald om haar drinkflesje bij te vullen (zo ook enige dagen terug in Etosha, toen we allemaal naar de uitbuikende leeuwen aan het kijken waren, of als de auto zich een weg door Botswana stuitert). Als een peuter lurkt ze de hele dag aan haar fles, en ja, ook al is het nog zo warm, je zweet niet alles uit, dus moet er om de haverklap gepist worden. Aaaaahhh!
Ook A., toevallig ook uit de voormalige DDR, is een apart type. De hele dag, hoe warm ook, lange broek, overhemd met lange mouwen tot bovenaan dichtgeknoopt, pet op, flap aan de achterkant. En maar water zuipen de hele dag. Je ziet ze de hele dag sjouwen met 5 liter tanks dat het een aard heeft. Maar niet meedoen aan activiteiten, lekker in de bus blijven zitten. Aaaaahhhh! Wat kom je dan doen in Afrika!?
Om half twaalf zijn we in Maun en krijgen tot 13 uur om geld te pinnen en inkopen te doen voor de delta, de komende dagen. Alle pinautomaten werken niet met onze passen, dus wordt het geld wisselen. De mensen zijn hier niet vriendelijk, integendeel. We krijgen bijna 100 pula te weinig in het wisselkantoor, maar de truc lukt niet.
De groep wil zo snel mogelijk naar het tentenkamp waar we zullen overnachten. We weten echter dat daar niets te beleven is, dus zijn er met z'n drieën even tussenuit om nog wat winkeltjes te doen.
In het Audi Camp wordt de lunch toebereidt. Ook dat is altijd weer een ritueel, wat ontzettend veel tijd vreet.
We hebben de optie om een rondvlucht te maken over de Okavangodelta, de grootste inlandige rivierdelta ter wereld. Maxwell is echter vergeten te bellen, maar doet dat alsnog. Terwijl we wachten realiseren we ons dat we deze tijd ook in het zwembadje hadden kunnen besteden.
Dan komt het verlossende woord - we kunnen nog vliegen, en wel om 17 uur!
Het was een fantastisch mooi uurtje in de lucht - zo véél gezien: wild, landschappen, niet te beschrijven.
Het vliegveld, welke het drukste van Afrika zou zijn, was uitgestorven toen we weer geland waren. Er was geen druppel meer te krijgen, van wat dan ook. Aan de overkant hadden we echter een café gezien, waar we met zijn vieren een biertje gingen drinken, want vliegen maakt dorstig, dat is algemeen bekend. De anderen van de groep niet - de barstjes in de onderlinge verhoudingen worden al scheuren.
Na het vliegavontuur gingen we even zwemmen - eindelijk!
Na het diner nog even wat drinken in de bar van het Audi Camp. Consternatie om een cobra(atje).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten