We krijgen een nieuwe chauffeur voor onze truck, ene Elvis. Hij laat enige tijd op zich wachten....
We komen langs het vliegveld van Windhoek, maken een stop bij een supermarkt in Gobabis (“De plaats waar mensen ruzie maken”) en arriveren om half één bij de grens van Namibië en Botswana. Eerst uitstempelen bij de Namibische grenspost (aardige mevrouw die Afrikaans met ons sprak) en een half uur later met zijn allen een stempeltje van een onvriendelijke grensmeneer van Botswana halen.
Om 14 uur hebben we een lunch tussen de koeiedrollen.
Langs de asfaltweg ligt een zanderige grasstrook van een meter of tien breed. Daarachter begint een eindeloze vlakte van struiken en lage bomen. Tussen de struiken grazen koeien, welke enigszins verstoord opkijken als we langsrijden. Het is niet druk op deze wegen, die wel geasfalteerd zijn.
Langs de weg houten telefoonpalen, Nederland in de jaren '50 van de vorige eeuw. Naast de eerder genoemde koeien graast en scharrelt er van alles langs de weg, geitjes, paarden en ezels. Handel in vee en vlees is een belangrijke inkomstenbron, na de handel in diamanten. De munteenheid van Botswana is de pula, wat ook regen betekent; 1 pula is 100 thebe (= water).
Botswana is in 1966 een onafhankelijk land geworden, daarvoor was het een Engels protectoraat. Het parlement wordt door het volk gekozen, het parlement kiest de president. Botswana en Namibië zijn qua oppervlak en inwonertal vergelijkbaar.
Om 16 uur arriveren we bij onze "lodges", genaamd Ghanzi Trail Blazers, in de Kalahari woestijn. Het zijn hutjes geconstrueerd naar het idee van de huisjes van de bosjesmannen. Wel geinig, maar erg klein en oncomfortabel. Kennelijk is het nodig om het zo te doen.
's Avonds maken we ook daadwerkelijk een wandeling met de bosjesmensen. We krijgen uitleg over hoe de knollen en wortels worden opgespeurd en opgegraven, wat te nemen bij welke kwaal, hoe je je groenten wat op kunt kruiden met mieren, hoe een vuurtje te maken met wat stokjes en een beetje stro... Grotendeels is het een circus, aan de andere kant is dit zo dicht bij de werkelijkheid als je maar kunt komen.
De oudere bosjesmensen weten niet hoe oud ze zijn, de jongere wel. Uit sommige delen van de Kalahari zijn de bosjesmensen verdreven of met geld verleid om te vertrekken. Op deze plek wordt er nog wat gedaan om de cultuur te bewaren. Alleen al dat taaltje met die klikgeluiden!!
Na het diner zijn we naar een voorstelling geweest met dans en muziek van de bosjesmensen. Het onderscheid van de verschillende liedjes (genezingsliedjes voor de zieken, maar ook liedjes over dieren) was erg minimaal. Na de voorstelling rookten de bosjesmensen een peuk uit een pakje.
Wij drinken weer een wijntje onder het uitroepen van de volgende spreuk:
Wie kommen wir zur Mitte?
Strahlenförmig...
Was trinken wir?
STICHPIMPOLIBOCKFORZELORUM
LALALA - Hey!
Link
Geen opmerkingen:
Een reactie posten